10 november 2011

Sint-Maartenleerfeest, editie 2011


Donderdagmiddag 10 november: attentie! In het kader van ons jaarthema ‘Over de grens’ duiken er allerlei sprekers op met grensverleggende ervaringen of visies. Bijzondere mensen, organisaties of initiatieven, die ons doen beseffen dat er op deze planeet meer mogelijk is dan wij beseffen. Dus op ons Sint-Maartenleerfeest kan je kennismaken met (een wilde greep uit het aanbod:) Artsen Zonder Vakantie, het opvangproject Paadhai India, mucopatiënten die de Galibier opfietsten, de Dokter Capstichting voor melaatsen, de organisatie Cunina die zich bekommert om kansarmen in ontwikkelingslanden… En daarna is er chocomelk (zie verder). 


Artsen Zonder Vakantie
600 geneesheren en verpleegkundigen leiden in Afrika collega’s op in operatiekwartier, ziekenzaal & labo & met als motto ‘Kennis doorgeven is genezen’. Of, zoals ze in het Swahili zeggen : ‘Kuhamisha maarifa ni kupona’. Jaja.  

Paadhai India
Collega Els Vermeulen vertelt over ‘Paadhai India’, het project waarvoor ze zich al jaren inzet. Wat ooit begon als opvangtehuis voor verstoten meisjes, is uitgegroeid tot een stevige organisatie die vrouwen mondiger maakt. Zo krijgen ongeschoolden microkredieten, waarmee ze via een theestalletje of groentekraam een zelfstandig bestaan kunnen verwerven. 

Mucopatiënten beklimmen de Galibier  
Mucoviscidose (taaislijmziekte) is de meest voorkomende, levensbedreigende erfelijke  ziekte in
België. Onze gastspreker Steven Pyl heeft muco, wat inhoudt dat taai slijm de werking van de longen ernstig belemmert. Ook de pancreas werkt niet zoals het hoort, zodat hij een aangepast dieet en veel medicatie nodig heeft. Toch hebben tien mucopatiënten en evenveel astmapatiënten begin september de Galibier opgefietst, samen met een peloton sympathisanten. Steven was erbij. Hij komt dus vertellen over het leven met muco in het algemeen en over deze grensverleggende prestatie in het bijzonder... 

De Dokter Capstichting voor melaatsen 
Dr. Jozef Arthur Cap was een bekende leproloog (melaatsenarts) en heeft heel zijn leven aan de melaatsen gewijd. Hij werkte in Afrika (vooral Congo), in Midden- en Zuid-Amerika en tenslotte in Zuid-Oost-Azië. Na zijn dood hebben zijn naaste medewerkers in India de ‘Dr Cap’s Memorial Society’ opgericht om zijn levenswerk voort te zetten. De Dokter Capstichting in België steunt hen financieel om melaatsen en andere gehandicapten de nodige medische zorgen te geven. 'Vele druppels maken een bede stroom' is hun motto, de heer Staf Van de Voorde hun gastspreker.

Sabine De Vos stelt de ngo Cunina voor 
Sabine De Vos was een geliefd tv-gezicht (De Droomfabriek !), overwon gemene gezondheidsperikelen en dook in 1993 op als Cunina-ambassadrice. Hoe is ze bij deze ngo (niet-gouvernementele organisatie) terecht gekomen? 

De verpleegkundige Sophie Vangheel werkte al tien jaar als internationaal vrijwilliger, toen ze voor het eerst naar Haïti reisde. Dat was in 1989. De extreme armoede overtuigde haar iets te proberen te veranderen aan het leven van kansarme jongeren : Cunina was geboren.   
Cunina is in de Romeinse mythologie de godin van de wieg. En de plaats waar je wieg staat, bepaalt maar al te vaak de kansen die je krijgt in het leven.
"Het allereerste petekind, Marlon, was een bootvluchteling die in een kamp op de Filipijnen verbleef. Dankzij Cunina kon hij computerwetenschappen studeren. Vandaag heeft hij een baan en een thuis; hij is getrouwd en vader van een zoon.
Een kind met talenten verdient een kans om zich te ontplooien. De steun van een peetouder kan een lichtpunt zijn in het leven van zo'n kind. Ik denk altijd : ik had dat kind kunnen zijn. Niemand bepaalt waar zijn wieg komt te staan.
"Daarom zet Cunina hard in op onderwijs. Particulieren en organisaties sponsoren via peterschap de opleiding van kids in ontwikkelingslanden. Want ondanks hun recht op onderwijs, gaan er wereldwijd nog steeds 77 miljoen kinderen niet naar school. Cunina ving intussen de steun van geweldige peters en ambassadeurs (actrice Nathalie Meskens, presentator Luc Appermont, trompettist Theo Mertens en dus ook Sabine De Vos !) en kreeg voet aan de grond in exotische, maar vaak ongure locaties als Brazilië, Congo, Nepal en Zuid-Afrika (bovenop Haïti en de Filipijnen). De organisatie deinde via Rob de Nijs uit naar Nederland ; een drama als de aardbeving in Haïti vorig jaar bracht onze geëngageerde kunstgoeroe Jan Hoet in stelling (om een ongeschonden huurhuis als tijdelijk studentenverblijf in te schakelen). Intussen vierde Cunina zijn 20-jarig bestaan met een muzikale voorstelling in Geel en een familiedag in Technopolis, Mechelen. 

Teveelomnixtemissen 
Belangstelling voor het Makoumiproject in Burkina Faso? Of voor onze buitenlandse militaire missies naar Kosovo of Afghanistan? Een mobiele school in Brazilië misschien?  

Djziezes, ik wil werkelijk meepikken hoe een oud-leerling de Hope Foundation Kajjansi opstartte voor Afrikaanse hiv-slachtoffertjes, hoe adoptie hierinvlaanderen concreet verloopt, hoe men sapperdepap een Tsjernobylkind opvangt … op één voorwaarde ! (jawel: hete chocolademelk met een snoepje).